ไม่ได้เขียนพื้นที่นี้มาร่วมเดือน ปฎิทินที่ขึ้นอยู่ด้านขวาหน้าจอในพื้นที่นี้ กำลังประณามความเป็นคนขี้เกียจ ในเดือนมิถุนายนวันนี้ก็วันที่ 21 เข้าไปแล้ว ไม่มีวันไหนเป็นตัวน้ำเงินขีดเส้นใต้เลย (ถ้าคุณย้อนไปดูเดือนพฤษภาคม จะเห็นวันที่ตัวอักษรสีน้ำเงินขีดเส้นใต้ วันนั้นแหละเป็นวันที่ขยัน) แล้วยังงี้เมื่อไหร่จะเป็นเจ้าคนนายคน(ยายชอบว่าอย่างนี้) กำลังคิดว่าหากขยันเขียน แล้ววันหนึ่งจับพลัดจับผลูได้เป็นคนเขียนเก่งขึ้นมาไม่รู้ตัว จะเป็นเจ้าคนนายคนได้อย่างไร คงได้เป็นเจ้าตัวนายตัวเองแทนมากกว่า
(ขณะนี้เวลา 0:44 วันที่ 21 มิ.ย. 53 ขณะที่เรากำลังขยันอยู่นี้ ฝนก็ทำงานอย่างขยันเช่นกัน มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้)
ที่หายไป ก็ไปใช้กรรมละค๊าคุ๊ณ ทำกับเขาไว้เยอะ ก็ทำงานประจำไงคะ เก็บเขาไว้นาน ดองเขาไว้เยอะ พอเริ่มมีกลิ่นออกมาให้หัวหน้าระแคะระคาย ก็ถึงเวลาต้องสะสางกันหน่อย (เฮ้ยได้กลิ่นไก่ย่าง ใครกินไก่ตอนจะตีหนึ่งวะ) ก็มัวแต่เอาหัวไปคิดทำโน่นทำนี่
หึกเหิมมาก เป็นตาสียายสาคนธรรมดาแท้ๆ ริอ่านอยากจะทำวารสารเป็นของตัวเอง ก็มีไม่กี่หน้า ทำแจกบังคับอ่านกันฟรีๆ ไม่มีอะไรมาก เพื่อนๆก็กลั้นใจอ่านกันเดือนละครั้ง เรื่องที่ลงก็เป็นตีสนิท ทำตลกใส่คนอื่นเขา แล้วก็ขอให้เขาเขียนนู่น เขียนนี่ให้ หาสาระได้น้อยมาก มีแต่ความอยากล้วนๆ แต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่ทำร้ายใคร อ่านเล่น เขียนเล่น ขำๆ ใกล้ถึงกำหนดออกเล่มแล้ว แต่ก็ยังไม่เสร็จ ชิวมาก ใจเย็นกว่ามืออาชีพอีก ก็อย่างว่า วารสารมันชิว(หินทรีย์)ก็ “ละมุน” อย่างนี้แหละ
ดีใจจังวันนี้ปฎิทินเป็นสีน้ำเงินขีดเส้นใต้แล้ว ถึงแม้จะห่างหายไปหลายวัน ถึงกระนั้นในแต่ละวันที่ห่างหาย ก็ไม่เคยห่างเหินกับการเขียนเลยนะ
